گزیده اشعار - غزلیات

یاد آن زمان گرامی باد که میان ما هیچ دشمنی و کینه‌ای وجود نداشت؛ در آن روزگار او تنها به مهر و محبت من گمان داشت اما هنوز به عشقِ قلبی من یقین کامل پیدا نکرده بود.

من عشق خود را ابراز کردم و به امید وفا و همدلی پیش آمدم، اما تو با بی‌اعتنایی و بی‌وفایی مرا کشتی. قرار و پیمان ما این نبود که تو این‌چنین با من رفتار کنی.

انکارِ عشق در حقیقت سدی بر سر راهِ وصل و ناشی از تغافل و بی‌توجهی است، اما اکنون این سخنان چه سودی دارد؟ چرا که دلِ ساده و بی‌تجربه‌ی من از ابتدا عاقبتِ این کار را پیش‌بینی نمی‌کرد.

من خودم با دست خودم کارم را گره زدم و باعثِ مشکلات شدم؛ چرا که تو پیش از آنکه من ابراز عشق کنم، هیچ اخم و گرفتگیِ خاطری نسبت به من نداشتی.

ماجرای توجهِ شیرین به کوهکن (فرهاد) افسانه‌ای بیش نیست؛ انگار در آن روزگار، چشمانِ فتنه انگیز و دلربا هنوز در کمینِ عاشقان نبوده است (وگرنه شیرین هم مثل تو بی‌وفا می‌بود).

ای وحشی! کسی که من از او انتظار وفاداری و مهربانی داشتم، خیلی زود مرا از نظر انداخت و نادیده‌ام گرفت؛ من اصلاً انتظار چنین رفتاری را از او نداشتم.