گزیده اشعار - غزلیات

ای که به دلِ من نیازی نداری، پس این‌همه دلبری و جلوه‌گری برای چیست؟ اگر به عشقِ من محتاج نیستی، چرا با ناز و کرشمه، دل و جانِ مرا به بند می‌کشی و از من تقاضایِ دل‌بستگی داری؟

از آنجا که زیباییِ تو تمامِ قلمروِ دلِ مرا تسخیر کرده و فرمانروای آن شده است، دیگر چه نیازی بود که مرا به میدانِ پر از سختیِ شکیبایی بکشانی و رنجِ صبر را بر من تحمیل کنی؟

مشکلی دارم که نمی‌دانم باید آن را از خودت بپرسم یا از واسطه‌ای که همراه توست؛ اینکه چرا جلوه‌گری می‌کنی و زیبایی‌ات را به رخ می‌کشی، اما در عین حال مرا از تماشایِ آن منع می‌کنی؟

اگر در آیین و رسمِ زیبایی، عاشق داشتن عیب محسوب می‌شود، پس گناهِ چشمانِ من چیست که به زیباییِ تو نگریسته‌اند؟ چرا زیبایی‌ات را به نمایش می‌گذاری، در حالی که نگاه کردن به آن را جرم می‌دانی؟

من از ابتدا آماده و پذیرایِ عشق بودم، اما این سرانجامِ تلخ، تقصیرِ توست. مگر من چه کم داشتم که این‌همه باعثِ رسوایی و بدنامیِ من شدی؟

من در پیِ آن آهویِ گریزان که گویی از دستم پرید و ناپدید شد، دشت‌ها را پیموده‌ام، اما هیچ‌کس از من نمی‌پرسد که این‌همه دشت‌نوردی و سرگشتگی برای چیست؟

اگر همنشینی با افرادِ خاص مرا بدخلق کرده بود، اکنون که در کنجِ تنهایی هستم، چرا باز هم این‌چنین وحشی و ناآرامم؟ (یعنی تنهایی هم نتوانست حالِ پریشانِ مرا بهبود بخشد).