گزیده اشعار - غزلیات

دوش در کوی محبوب، رفتاری بسیار سرد و بی‌عاطفه دیدم؛ گویی او با شمشیرِ بی‌تفاوتی و تجاهل، بدون هیچ رحم و انصافی، به قلبِ عاشق حمله می‌کرد.

رفتن و برنگشتنِ محبوب شاید قابل تحمل باشد و بتوان با آن کنار آمد، اما آنچه‌ که دردناک و آزاردهنده بود، این است که او مرا نادیده گرفت و با بی‌اعتنایی از کنارم گذشت.

ای کسی که پیوند با تو دیرپا و دشوار است اما به سرعت و با بهانه‌ای کوچک رهایم کردی، رسمِ عاشقی این است؟ آیا تمامِ آن همه ادعاهای بزرگِ وفاداری که می‌کردی، در نهایت به همین مقدار ناچیز ختم شد؟

دوستیِ ظاهری و سطحی چه فایده‌ای دارد؟ دوستیِ حقیقی آن است که فرد در باطن و نیتِ قلبی نیز همان‌قدر یار و یاور باشد که در ظاهر نشان می‌دهد.

آیا برآورده نکردنِ خواستهٔ دلی که تنها برای لحظه‌ای تمنایی داشت، مروت و جوانمردی بود؟ این عمل نشان‌دهندهٔ بی‌انصافی و سنگدلیِ تو بود که حتی لحظه‌ای برایِ دلم ارزش قائل نشدی.

وحشی دیگر شکوه و گلایه از بی‌توجهیِ تو را کنار گذاشت؛ چرا که ادامه دادنِ این سخنان تنها مایهٔ دردسر می‌شد، وگرنه دردِ دلِ من بسیار عمیق‌تر و فراتر از این حرف‌ها بود.