گزیده اشعار - غزلیات

زمانی بود که دشنام و تندی‌های تو برای من خواستنی و دلپذیر بود؛ در آن روزگار من بنده و مطیعِ محضِ تو بودم و جرئت و مجالی برای ابرازِ گله‌مندی نداشتم.

اگر حرمتِ مهربانی‌ها و لطف‌های گذشته‌ات مانعِ من نمی‌شد، در پاسخ به حرف‌های ناخوشایندِ اخیرت، حرف‌های تندی در چنته داشتم که بازگو کنم.

پیش از این، لذتِ دشنامِ تو به من زندگی می‌بخشید و مرا شاد می‌کرد؛ اما شگفتا که امروز همان دشنام، چنین کشنده و تحمل‌ناپذیر شده است.

دیگر به من دستور نده، چرا که دلِ من دیگر گوش‌به‌فرمانِ تو نیست. تو تا زمانی که در جایگاهِ پادشاهِ قلبِ من بودی، فرمان‌روایی می‌کردی و من اطاعت می‌کردم، اما آن دوران تمام شده است.

ای وحشی! من چنان از تو فاصله می‌گیرم که سال‌ها بگذرد و هرگز گذرم به سویت نیفتد؛ تا مبادا گمان کنی که این قهر و بی‌میلیِ من، احساسی موقتی و مربوط به همین یک ماه بوده است.