گزیده اشعار - غزلیات

مانند شمعی که تمام شب را در حال سوختن و گریستن است، من نیز شب تا سحر می‌سوزم و اشک می‌ریزم؛ چرا که یادآوریِ ماجرای جدایی و دوری از تو، همواره بر لبانم جاری است.

سوزِ درونی و غمِ جانکاهِ من (آتشِ جگر) پیشِ چشمِ مردم آشکار شد؛ این رسوایی به سببِ اشک‌های خونینی است که از چشمانم جاری است و نشان از حالِ پریشانِ من دارد.

با وجود همه بی‌مهری‌ها، همچنان به توجه و عنایتِ تو امیدوارم؛ اما با شناختی که از اخلاق و رفتارِ متغیر و تندِ تو دارم، نمی‌توانم از جانبِ تو احساسِ آرامش و امنیت کنم.

ستم و بی‌وفایی تو از حد گذشته است؛ وگرنه من کسی نبودم که این‌گونه هر روز شکایت کنم و فریاد برآورم. در واقع، این شرایطِ سخت است که مرا به شکوه واداشته است.

نوکِ قلمِ من از شدتِ داغیِ کلماتِ این غزل سوخت؛ گویی این شعر شعله‌ای از همان آتشِ پنهانی است که در وجودم زبانه می‌کشد.