گزیده اشعار - غزلیات

از پارساییِ خشک و ریاکارانه خود خسته و دل‌زده‌ام؛ از این رو تصمیم دارم به میخانه (نماد مستیِ حقیقی و عشق) پناه ببرم و با اهلِ باده و یارانِ هم‌دل، همراه و هم‌نفس شوم.

آشفتگی و بی‌قراری من چنان آشکار است که حتی کودکی خردسال با دیدنِ چهره و رفتارم درمی‌یابد که من به خاطرِ دل‌بستگی به زیباییِ پری‌چهره‌ای، عقل از دست داده و مجنون شده‌ام.

بر اثر ضعف و ناتوانی ناشی از فراق، همچون رشته‌ای باریک شده‌ام، اما این ناتوانی مرا اندوهگین نمی‌کند؛ چرا که امیدوارم روزی به وصالِ آن گوهرِ یکتا و بی‌همتا برسم.

در هر کوی و برزنی که می‌رسم، داستانِ عشقِ تو را روایت می‌کنم و چنان در این حکایت‌گری غرق شده‌ام که سرانجام، خودِ من نیز به حکایت و افسانه‌ای در میانِ مردمان تبدیل خواهم شد.

دیگر از من نپرس که وحشی کجاست و در کدام خانه ساکن است؛ چرا که من دیگر خانه‌ای ندارم و برای همیشه در گوشه‌ای از ویرانه‌ها به عنوانِ مسکنِ خود باقی خواهم ماند.