گزیده اشعار - غزلیات

امشب همانند شب‌های طولانی و بی‌پایانِ گذشته است که هیچ امیدی به طلوعِ صبح در آن نیست؛ من مانده‌ام و دعاهای بی‌اثر و ناامیدی مطلق.

ضربه‌ای که محبوبِ بی‌رحم با دستان توانایش بر من وارد کرد، چنان کاری بود که گویی سرم از پیکرم جدا شده، اما تنِ من از فرطِ درد و بیهوشی، دیگر هیچ احساسی ندارد.

من پیکان‌های زهرآلودِ جفای تو را همچون میوه خرما (رطب) می‌خورم و آن‌ها را شیرین می‌پندارم؛ چه کنم که درختی جز «حرمان و محرومیت» ندارم که میوه‌ای بهتر از این زهر به من بدهد.

لب‌های تو که باید از آن شیرینی (شکر) مانندِ کارگاهِ قندسازی ببارد، فقط زهر به کامم می‌ریزد؛ چه می‌توان کرد که بختِ من چنین است و شکرِ وصل را از آن لب‌های شیرین نصیبم نمی‌شود.

مرغانِ دیگر در هوایِ باغ آزادانه بال و پر می‌گشایند، اما آن مرغی که گرفتارِ دامِ تو شده، چه چاره‌ای دارد وقتی حتی توانی برای پرواز کردن و رهایی ندارد.

مرا بکش، بسوزان و به سادگی از من عبور کن؛ اما به این نکته توجه کن که این عاشق، هیچ گناهی جز عشق ورزیدن به تو در کارنامه‌اش ندارد.

ای شاعر (خطاب به خویشتن)، شرابِ وصل در کار نیست؛ پس به خماریِ هجران عادت کن، چرا که شرابِ ناامیدی، برخلافِ شرابِ واقعی، سردرد و دردی به همراه نمی‌آورد.