گزیده اشعار - غزلیات

دلم امروز با یادِ لب‌های تو، هر لحظه رنگ تازه‌ای از شیرینی و شادی به خود می‌گیرد؛ به طوری که زبانی که تا پیش از این به خاطرِ شکایت از رنجِ عشق، تلخ و پر از گله بود، اکنون جز به ستایش و شیرینیِ نام تو باز نمی‌شود.

نمی‌دانم معشوق با نگاهِ فریبنده و خطرناکش، اکنون قصدِ غارتِ صبر و آرامشِ چه کسی را دارد؟ چرا که چشمان او همچون راهزنی است که در کمینگاهِ خود، صدها نگهبان (مژگان) گماشته است تا از این شکارِ دل‌ها غافل نماند.

دلم را بابتِ آن یک‌بار هم‌صحبتی که با تو داشت، می‌بخشم (حلال می‌کنم)؛ چرا که بعد از آن دیگر یادی از من نکردی و این دوری نشان می‌دهد که همنشینی با تو، چه تأثیر عمیقی بر جانِ عاشق می‌گذارد و او را در بندِ خود گرفتار می‌کند.

می‌گویند دعا کردن در سحرگاهان اثر دارد و به اجابت می‌رسد؛ بله، درست است که اثر دارد، اما برای عاشقی که شب‌هایش به خاطر هجرانِ معشوق، تاریک و طولانی است و هرگز به روشناییِ سحر نمی‌رسد، این دعا چه فایده‌ای دارد؟

من بیش از هر کس دیگری تو را دوست دارم و دلیلم برای این ادعا همین است که هر کس عاشق‌تر باشد، حسرت و رنجِ بیشتری نیز در این راه متحمل می‌شود.

از گریه‌های تلخِ «وحشی» (تخلص شاعر) که ناشی از ناکامی در عشق است، نباید تعجب کرد؛ زیرا او تیرهایِ زهرآلودِ حسرت و اندوه را در جگر و جان خود جای داده است.