گزیده اشعار - غزلیات

باده‌ای لازم است تا این ادعای پوچِ منیت و خودخواهی را از بین ببرد؛ چرا که تنها با رسیدن به حالتِ بی‌خودی و فناست که ننگِ خودبینی از وجودِ ما پاک می‌شود.

میخانه، بهشتی حقیقی است و کسی که از این جایگاه چشم بپوشد و آن را رها کند، در همین دنیا دوزخی از پشیمانیِ همیشگی را برای خود می‌سازد.

من و میخانه (مقام عاشقی)؛ جایی که در آن، عزت و افتخاری که از گدایی درِ آن به دست می‌آید، بسیار فراتر و باشکوه‌تر از قدرت و جاه‌وجلال پادشاهانی چون اسکندر و داریوش است.

جامِ عشق و معرفت، همانند کشتیِ نوح است که ما را نجات می‌دهد؛ پس چه باک از حوادث و نیستی، حتی اگر آن سیلِ ویرانگرِ فنا، سقفِ بلندِ آسمان و دنیایِ با عظمت را هم با خود ببرد.

جرعه‌ای از معرفتِ مرشد و پیرِ راه، بر آن رند و عاشقِ آزادمنشی که دستِ نیاز و حاجتِ خود را پیشِ دیگران دراز می‌کند، حرام است.

از آنجا که میدانِ مردانگی و مروت در دنیا خالی شده است، آیا هدهدی (پیام‌رسانِ حق‌جویی) پیدا می‌شود که خبرِ وجودِ ما را به جایگاهِ سیمرغ (حقیقتِ متعالی) برساند؟

ما مانند شاخه‌ای خشکیده‌ایم که از سرمایِ بی‌رحمِ دنیا هراسی نداریم؛ زیرا هیچ برگ و میوه‌ای (تعلق و دلبستگی) نداریم که سرمایِ روزگار بخواهد آن را بپژمرد یا نابود کند.

خانه و هستیِ ما از پیش سوخته و ویران شده است (تعبیر از فقرِ اختیاری و ترکِ دنیا)؛ پس ای روزگار، هر چقدر می‌خواهی به ما ستم کن و حمله بیاور، چرا که دیگر چیزی برای غارت کردن باقی نمانده است.

ای وحشی، چرا باید از دزدِ زمانه و حوادثِ روزگار بترسیم؟ مگر ما چه چیزِ ارزشمندی داریم که این رهزن بخواهد آن را بگیرد یا با خود ببرد؟