گزیده اشعار - غزلیات

آرزو می‌کنم هیچ‌کس دچار درد دوری از یار نشود؛ چرا که این دوری، هم‌نشین بختِ بد و شوم است. خدا نکند که کسی گرفتار دشمنی چنین گستاخ و بی‌رحم شود که خونِ دلِ او را بریزد.

پروردگارا، کاری کن که هیچ‌کس گرفتارِ هم‌نشینِ پرشوری مانندِ «آرزو» نشود که مدام در درونِ آدمی آتشِ حسرت و داغِ اشتیاق می‌افروزد و آرامش را از او سلب می‌کند.

این شعله‌های سوزانِ هجران که هم ظاهر و هم باطنِ انسان را می‌گدازد، خدا کند که لباسِ تنِ هیچ‌کس نشود؛ یعنی هیچ‌کس مجبور نباشد این آتشِ فراق را مانند پیراهنی بر تن داشته باشد.

آن گریه‌های پُر از شوق که آن‌قدر شدید و عظیم بود که کوه‌ها را به لرزه درآورد، خدا نکند که به سیلی ویرانگر تبدیل شود و بنیانِ صبر و سکونِ زندگیِ کسی را براندازد.

شدتِ آرزو چنان زیاد است که سدِ محکمِ شوق را در هم می‌شکند و ویران می‌کند. خدا نکند که سرنوشت و بختِ کسی این‌چنین شوریده و سرشار از جنون باشد.

همه چیز در این جهان در آتشِ فراق می‌سوزد. مبادا کسی فریبِ جادویِ این دنیای فریبنده را بخورد و خیال کند که راهِ گریزی از این آتش وجود دارد.

ای وحشی (خطاب به خویش)، هزاران بیابان مرا از مقصد اصلی‌ام که کعبه است، دور کرد. امیدوارم هیچ‌کس چنین بختِ بدی نداشته باشد که راهنمای او به سمتِ مقصود، خود سببِ دوری‌اش شود.