گزیده اشعار - غزلیات

هنگامی که تیردان بر کمر می‌بندی، ناز و کرشمه همچون کمانداری در برابر تو قد می‌کشد و آماده می‌شود. و وقتی سوار بر اسب تندرو خود می‌شوی، فتنه و آشوب در دل عالم به رقص و پایکوبی می‌افتد.

زمانی که از اسب پیاده شدی و غبارِ راه را از چهره‌ات با آب شستی، قطراتِ آبی که بر زمین ریخت، باعث شد که گل‌های لاله سرخ و آتشین در دشت برویند.

فدای دستان تو و قبضه کمانت شوم که به طرز دلنشینی جانِ آدمیان را می‌ستاند؛ زمانی که تیرِ دلبری و زیبایی را در کمانِ ناز و عشوه خود قرار می‌دهی.

اگر طبع شوخ و بازیگوش تو بخواهد لحظه‌ای در یک جا آرام بگیرد و بنشیند، وای به حال ما؛ ببین که چه آتش‌ها و شورش‌هایی که در هر کوچه و خیابان به پا نخواهد شد.

من همچون جانوری وحشی هستم و جایگاه من میدان شکار توست؛ اما من آن صیدِ ضعیف و بی‌ارزشی نیستم که تو بخواهی برای گرفتنم خون مرا بریزی یا مرا زخمی کنی.