گزیده اشعار - غزلیات

او با اشتیاق و حرارت نزد من آمد، اما با رفتنش شعله‌های اشتیاق را در وجودم برافروخت. او به جای آنکه با رسیدن، تشنگیِ چشمانم را به آرامش برساند، باعث شد به جای اشک‌های زلال، اشک‌های سوزانی از غم و اندوه از چشمانم جاری شود.

او همانند باد به سرعت آمد و رفت و مرا همانند برق در تلاطم و اضطراب فرو برد. او آتشِ عشقی که در من روشن کرده بود را چنان شعله‌ور ساخت که زبانه‌اش به آسمان رسید و سپس از من دور شد.

هنگامی که برخاستم تا دست به دعا بردارم و از درگاه حق برایش طلب خیر کنم، او به جای محبت، با دشنام پاسخ مرا داد، راه خود را تغییر داد و با سرعت از من گریخت.

به دنبالش دویدم تا بتوانم عنان اسبش را بگیرم و مانع رفتنش شوم، اما او تازیانه‌اش را بالا برد و اسب خود را به تاخت واداشت و از نظرم ناپدید شد.

ای وحشی (تخلص شاعر)، من حتی لیاقت آن را نداشتم که تازیانه‌ای از او بخورم (یعنی حتی نگاهی یا توجهی هرچند خشن نیز نصیبم نشد). چشمانم با حسرت و اندوه، در پی او ماند تا زمانی که ناپدید شد.