گزیده اشعار - غزلیات

هر زیبایی و جلوه‌ای که پدیدار می‌شود، دامی برای گرفتار کردنِ دلِ عاشق است. در میانِ هر حقیقتی که در عالمِ عشق می‌بینیم، همواره تقابلی میانِ نازِ معشوق و نیازِ عاشق وجود دارد.

هرگاه زیبایی (حسن) بخواهد جلوه‌گری کند و از پنهان‌خانه بیرون آید، بی‌درنگ در آستانه و مسیرِ آن، نیاز و کرنشِ عاشق ایستاده است.

اگر به طریقِ عشق متعهد هستی، باید سر به زیر و تسلیم باشی؛ چرا که هر کسی در هر آیینی که دارد، به نحوی در پیِ پرستش و اظهارِ نیاز است.

اگر عمیق و دقیق نگاه کنی، در می‌یابی که عشقِ ما امری ساختگی و خیالی نیست. پشتِ هر ظاهری که به چشم می‌آید، حقیقتی اصیل و ماندگار نهفته است.

دیگر سخن از دوگانگیِ عاشق و معشوق مگو، چرا که چنین چیزی در ساحتِ عشق نمی‌گنجد. ای که می‌پنداری میان این دو تفاوت و تمایزی هست، از این پندارِ خام دست بردار.

اگر می‌خواهی در این مسیر همراهِ من باشی، نخست باید از خود و تعلقاتت دست بشویی و با خود وداع کنی؛ زیرا این راه بسیار پرخطر است و نیازمندِ دلیری و ترک‌تازی است.

این‌گونه نیست که همیشه معشوق از عاشق گریزان باشد و دوری کند؛ گاهی نیز عاشق (وحشی) به سببِ غرور یا حالتی خاص، از معشوق کناره می‌گیرد و احتراز می‌کند.