گزیده اشعار - غزلیات

من پرنده‌ای هستم که شیفته‌ باغِ وصالِ توام، اما بال و پرم بسته است و توان پرواز ندارم؛ اگرچه گلستانِ تو به من نزدیک است، اما اجازه و توانِ پریدن به سوی آن را ندارم.

اگر من همچون بلبلی در قفسِ دوری مانده‌ام، مهم نیست؛ تو در باغِ عیش و شادی خود باقی و خرم باش. زیباییِ گلزارِ تو وابسته به نغمه‌سراییِ منِ عاشقِ دل‌خسته نیست.

ترس و حیرتی که در وادیِ پر از سنگلاخِ هجران دارم، مرا ناچار به درنگ کرده است؛ وگرنه اشتیاقِ من برای رسیدن به وصال، همچون اسبی تندرو بی‌قرار است.

من که پرنده‌ای ضعیف و ترسو (صعوه) هستم، این همه دلیری برایِ پرواز به سوی تو از کجا در من پدید آمده است؟ من شایستگی و اجازه پرواز در فضایِ صیدگاهِ تو را که جایگاهِ بازِ شکاری (قدرتمند) است، ندارم.

برایِ صاحبِ مجلس چه سودی در همراهی با من است جز اینکه مایه‌ی دردسر باشم؟ چرا که سازِ من (منشِ من) با آهنگِ رایجِ میانِ یاران و دوستانِ تو هماهنگ نیست.

کسی که کالایی شکستنی همچون شیشه دارد، زمانی سود می‌برد که بساطِ تجارتِ خود را جایی پهن کند که کسی به سمتش سنگ پرتاب نکند.

وحشی (شاعر) حالِ درونیِ خود را در این ابیات به صورت سربسته و کنایه‌آمیز بیان کرد؛ اهلِ معرفت و نکته‌سنجان می‌دانند که هر کسی محرمِ این اسرارِ عمیق نیست.