گزیده اشعار - غزلیات

در محفلِ زیبایان و دلبران، نزدیک بودن یا دور بودنِ جسمانی اهمیتی ندارد؛ چرا که قرب و نزدیکیِ واقعی، به حرف و صداهای ظاهری وابسته نیست و حقیقتی فراتر از آن دارد.

در آیینِ عاشقان، دوری از معشوق و تنهاییِ عارفانه، ستون و رکنِ اصلیِ پرستش است؛ پس به کسی که این راه و رسم را باور ندارد، بگو که عبادتت بی‌ارزش و قضا است.

ما به خوبی می‌دانیم که جلوه و زیباییِ دوست از دور دیدنی است؛ بگذار نزدیکی و وصالِ ظاهری نصیبِ کسی شود که دوراندیش نیست و معنای عمیقِ اشتیاق را درک نمی‌کند.

اگرچه نزدیکانِ درگاهِ معشوق بر سرِ سفره‌یِ او نشسته‌اند، اما لطف و عنایتِ خاصِ شاهانه، تنها در انتظارِ آن درویشِ نیازمندی است که با تضرع بر سرِ راهِ او گدایی می‌کند.

ای عاشقی که چون مگس به دنبالِ شیرینی هستی، بدان که این شیرینی (وصالِ آسان) برای تو زهرِ کشنده است؛ پس به همان دوری و تنهایی قناعت کن، زیرا مرگِ تو در خودِ نوشیدنیِ گواراست، نه در نیشِ زنبور.

دلبرانِ گریزپا و وحشی‌خوی، بسیار خردمند هستند و هرگز دارویِ شفابخشِ خود (توجه و عشق) را برای دلی که از دردِ عشق مجروح نیست، هدر نمی‌دهند.