گزیده اشعار - غزلیات

اگرچه رسیدن به تو برای من ممکن شده است، اما این وصال، آن چیزی نیست که دلم می‌خواست و مرا به آرامش نمی‌رساند. با این حالِ ناخوش، چگونه می‌توانم به دلِ خود تهمت بزنم که شاد است و ادای شادی در بیاورم، در حالی که ذره‌ای شادی در آن وجود ندارد؟

گویا غم را در جهان توزیع می‌کردند، اما باید به اندازه می‌فرستادند؛ چرا که ظرفیتِ یک قلب در سینه‌ی ما محدود است و آن‌قدر وسعت ندارد که بارِ سنگینِ این همه اندوه را برتابد.

هنوز هیچ سرزمینی به دل‌انگیزی و شیرینیِ دیارِ عشق پیدا نشده است؛ هرچند که در این دنیا ظلم و ستم بسیار است و بویی از عدالت به مشام نمی‌رسد.

ای کسی که وفایی نداری، از نزد من برو! چرا که من به این وعده‌ها و پیمان‌های سست و ضعیف تو، نه تنها ذره‌ای، بلکه هیچ‌گونه اعتمادی ندارم.

برو، ای معشوقِ پیمان‌شکن! برو که تمامِ آن رنج‌هایی که از دستِ تو کشیدم، هنوز در خاطرِ من زنده است؛ حتی اگر تو آن‌قدر بی‌تفاوت شده باشی که آن‌ها را به یاد نیاوری.