گزیده اشعار - غزلیات

تنها کسی که خودش درد کشیده و با رنج آشناست، می‌داند که درد واقعی چیست؛ کسی که بارِ سنگینِ درد را بر دوش دارد، عمق و حقیقتِ این درد را به درستی درک می‌کند.

ای که مدام در گروه‌ها و محفل‌های گوناگون می‌چرخی و خود را سرگرم می‌کنی، چگونه می‌توانی حال دلِ ما را بفهمی؟ حقیقتِ این حال را فقط کسی می‌داند که طعمِ تنهایی را چشیده و تنها در گوشه‌ای خلوت گزیده است.

رنج و عذابی که نصیب کسانی شده که بذر آرزوهایشان را در زمینِ ناامیدی کاشته‌اند، برای دیگران قابل درک نیست؛ تنها کسی که خود نخلِ پربارِ حسرت را در دلش پرورانده است، می‌داند که چنین حسرتی چه دردی دارد.

آن آتشِ بی‌شعله و سردی که حتی سنگِ سخت را نیز آب می‌کند (درون را می‌سوزاند)، برای هر کسی که آهِ حسرتِ عمیق و سرد از سینه کشیده، کاملاً شناخته شده و ملموس است.

عشق، بازیِ پیچیده‌ای است که در آن عاقلان و منطقیون همیشه بازنده‌اند و در بن‌بست گرفتار می‌شوند (مانند بازی تخته‌نرد که در وضعیت «شش‌در» راهِ فراری نیست). عقلِ حسابگر هرگز نمی‌تواند نقشه و قواعد این بازیِ دشوار را درک کند.

تلخیِ فراق و دردِ عشق مانند دریایی از زهر است، اما یک جرعه از شرابِ عشق ارزشِ آن را دارد. تنها کسی که یک‌بار این شراب را چشیده، می‌داند که حقیقتِ عشق چیست.

ای وحشی! کسی که به خاطرِ شدتِ غم، اشکش به رنگِ خون درآمده و از چشمانش جاری شده است، به خوبی علتِ رنگِ زردِ چهره و علائمِ رنج را در می‌یابد.