گزیده اشعار - غزلیات

اگر صد بیمارِ گرفتارِ عشق وجود داشته باشد، درمانِ همه یکی است؛ چرا که ماهیتِ این بیماری، طبیعتِ درد و نوعِ مزاجِ عاشق، نزدِ همگان یکسان است.

همه در طلبِ رسیدن به معشوق هستیم و تنها وصال را می‌طلبیم؛ بنابراین چه تنها باشیم و چه صد نفر، نیازِ اساسی و حقیقتِ خواهشِ ما یکی است.

اگرچه در مسیرِ عشق، اسیر و گرفتار مانده‌ای، همچنان دل‌خوش باش؛ زیرا مقصدِ نهاییِ این کاروان و حاجتِ همه مسافرانِ این راه، یکی است.

سربازانِ راهِ عشق را با وعده قدرت و شکوهِ دنیوی (تاجِ جواهرنشان) فریب مده؛ چرا که برای این گروه، گذشتن از جان ارزشمندتر از رسیدن به جاه و مقام است و ننگِ تاجِ دنیوی برایشان از مرگ نیز سنگین‌تر است.

این منادیِ عشق است که در درونِ قلب‌های ویران و خسته بانگ می‌زند؛ و آن کسی که این ملکِ دل را به کمال و رونق می‌رساند، تنها یکتا است.

در راهِ عشق، تفاوت گذاشتن میانِ آسایش و رنج معنایی ندارد، زیرا در پیشِ پایِ کسی که جویایِ حقیقت است، نرمیِ حریر و تیزیِ نشترِ جراحی یکسان تلقی می‌شود.

ای وحشی (تخلص شاعر)، از طبیعتِ این جهان جز فساد و دگرگونی چیزی طلب نکن؛ زیرا ساختارِ عالم و ترکیبِ عناصرِ آن به گونه‌ای است که همه به سمتِ زوال و دگرگونی پیش می‌روند.