گزیده اشعار - غزلیات

تو که مرا به بند کشیده‌ای و همچون صیدی در چنگ داری، چرا می‌پرسی چه کسی تو را شکار کرده است؟ تو خود تیغ خون‌آلودِ جفا را در دست داری و همچون جلادی بی‌رحم رفتار می‌کنی، پس چرا با بی‌خبری می‌پرسی چه کسی قاتل و جلاد توست؟

با یک پرسشِ طعنه‌آمیزِ خود، کار مرا تمام کردی و مرا به نابودی کشاندی؛ در شگفتم که تو این‌چنین استادانه در هنرِ جفا و آزارِ عاشق مهارت یافته‌ای! نمی‌دانم چه کسی به تو این فنونِ بی‌رحمی را آموخته است.

با لبی شیرین از خنده و تمسخر، از من می‌پرسی که هستم؟ تو به‌خوبی می‌دانی که من بنده و دلداده‌یِ توام؛ مگر می‌شود با این‌همه نشانِ عاشقی، ندانی که من همان فرهادِ شیدایِ تو هستم؟

اگر خدای نکرده رازی که از تو پنهان کرده‌ام فاش شود و این عشقِ پنهانی آشکار گردد، آن‌گاه دیگر کسی برای محافظت و مراقبت از تو در کنارم نخواهد بود؛ چه کسی آن‌قدر عاشق خواهد بود که بیدار بماند و از تو پاسداری کند؟

اگر این خروش و فریاد از سرِ دردِ بی‌پناهی و تنهایی نیست، پس دلیلِ این ناله‌ها چیست؟ بگو ببینم، کسی که در گوشه‌یِ قلبِ تو که ویرانه‌ای از غم است سکونت دارد، کیست؟