گزیده اشعار - غزلیات

ای کسی که ادعایِ نقدِ مرا داری؛ سرزنشِ تو هیچ غم و اندوهی در دلِ من ایجاد نمی‌کند. چه مرا بپذیری و تحسین کنی و چه مرا رد کنی، در شأن و کمالِ من هیچ کم‌وکاستی و فزونی رخ نمی‌دهد.

حتی اگر فرض کنیم که تمامِ جهان در آتش بسوزد و نابود شود، باز هم غیرممکن است که ذات و گوهرِ یاقوت از بین برود یا ارزشِ ذاتی‌اش کاهش یابد.

اینجا که من سخن می‌گویم، بازارِ خریدوفروشِ لعل‌هایِ گران‌بها (سخنانِ ناب) است. پس تو که کالایت سنگ و سفالِ بی‌ارزش (سخنانِ پوچ) است، صندوقچه‌ات را باز مکن که رسوا می‌شوی.

آرزویِ پروازِ ما، همچون همایِ سعادت بسیار بلند است. تو چه پرنده‌ای هستی و چه توانایی و بال و پری داری که می‌خواهی با ما رقابت کنی؟

سوسن (گل زنبق) با اینکه به داشتنِ زبان‌هایِ فراوان (گلبرگ‌هایِ کشیده) معروف است، در برابرِ بلبلِ خوش‌سخنِ این باغ، لال و خاموش است؛ پس چرا ادعایِ فصاحت می‌کند؟

اگر کسی قصدِ مبارزه و رقابت با من را دارد، اشکالی ندارد؛ اما بداند که میدانِ جنگِ ما، میدانِ شمشیر نیست، بلکه میدانِ تخیل و اندیشه است.

ای وحشی (تخلص شاعر)، اگر به مقامِ شهود و عرفان رسیده‌ای و صاحبِ حال هستی، پس خاموش باش؛ زیرا تمامِ این حرف‌ها و سخنانی که تاکنون گفتی یا شنیدی، فقط پوسته‌ای بی‌مغز و «قال» (قیل‌وقالِ ظاهری) است.