گزیده اشعار - غزلیات

من خودم مسبب رنج و دردِ خویشم و باز خودم با خودم صلح و آشتی می‌کنم؛ این شیوه همیشگی من است. تحمل و صبر من آن‌قدر ناچیز است که حتی یک روز هم نمی‌توانم در برابر هجران یا سختیِ عشق تاب بیاورم.

به خاطر تو، پهلوی خود را بر تیغ تیز و برنده‌ی خنجر قرار داده‌ام. ای کسی که قلبی آسوده داری، ببین که این رنج و درد برای من، نهایتِ آسایش و راحتی است.

در جایی که خاکِ درگاهِ یار به دلیلِ اعتبار و عزتِ فراوان، همچون سرمه به چشم کشیده می‌شود، من از آن خاکِ راه هم بی‌ارزش‌ترم؛ عزت و سرافرازی من در همین نهایتِ خاکساری و فروتنی نهفته است.

خونِ دل و حسرت‌های جانکاه با خاکِ وجود من درآمیخته است. در عالمِ آفرینش، مرا با این مایه‌ی غم و اندوه سرشته‌اند و ذات و سرشت من چنین است.

اشتیاق و میل من همواره به سمتی است که در آن خفت و خواری وجود دارد؛ چه می‌توانم بکنم که این خاصیتِ ذاتیِ من است و فطرت من این‌گونه شکل گرفته است.

وحشی (تخلص شاعر) حتی با تحمل صدها رنج و آزار هم از درگاهِ معشوق (جانان) دور نخواهد شد؛ من از همان آغازِ آفرینش این‌گونه پدید آمده‌ام و خلق‌وخوی من چنین است.