گزیده اشعار - غزلیات

مورچه‌ای ناتوان همچون من، به قصدِ بوسیدن پای سلیمان (نماد قدرت و شکوه) آمده است؛ ذره‌ای ناچیز در سایه‌سار خورشیدی درخشان قرار گرفته است.

من همچون قطره‌ای ناچیز بودم که ابرهایِ سرنوشت و پراکندگی مرا از دریا جدا کرده بودند، اما اکنون از آن دوری بازگشته و دوباره به سوی همان اقیانوس اصلی خود بازگشته‌ام.

سنگِ ناخالص و بی‌ارزشی که خود را برای تربیت و صیقل‌خوردن آماده کرده است، برای رسیدن به کمال و ارزش‌یافتن، به سمت معدنِ گوهرها آمده است.

پرنده‌ای که بدون قدرتِ سخن گفتن، در گوشه قفس خاموش بود، اکنون به چنان توانایی و شور و حالی رسیده که صد زبان برای گفتن دارد و به گلستانِ زیبایی‌ها وارد شده است.

تشنه‌ای که در آستانه‌ی مرگ بود و تنها یک قدم با نیستی فاصله داشت، اکنون به کنارِ چشمه‌ی آبِ حیات رسیده و جانِ تازه‌ای یافته است.

تا به کی می‌خواهی با این رمز و رازها و کنایه‌ها سخن بگویی؟ دیگر کافی است، این همه پیچیدگی و معمایی حرف‌زدن باعث سردرد می‌شود و دیگر لازم نیست مدام بگویی این آمد و آن آمد.

خلاصه می‌کنم؛ منِ وحشی با نهایت تواضع، سر بر پای تو نهاده‌ام و تمام وجودم را به خاک افکنده‌ام تا بتوانم به افتخارِ بوسیدنِ جای پایِ سگانِ آستانِ تو نائل شوم.