گزیده اشعار - غزلیات

اگر رفتار ناخوشایند یا ادا و اطواری از من سر زده است، آگاهانه نبوده، آن را نادیده بگیر؛ و اگر خطایی از من سر زده که نمی‌دانستم خطا است، باز هم مرا ببخش.

ای کسی که صاحب سرمایه‌ی زیبایی هستی، چرا با من چنین تندخویی می‌کنی؟ اگر من که گدای درگاهِ جمال تو هستم، درخواستی یا دعایی کرده‌ام، آیا شایسته‌ی چنین توهین و تندی است؟

خدا را سوگند که من راز دل تو را حفظ می‌کنم و آن را به کسی نمی‌گویم. این زبان و بیان من، مانند تیغی است که اگر حرفی نابجا از آن سر زده، سزاوار سکوت است.

اگر نگاه پرمهر و رحمتِ تو متوجه من نیست، اشکالی ندارد؛ اما من بذر مهر تو را در دل کاشتم و اکنون شاخه‌ای از وفاداری از آن روییده است که نتیجه‌ی همان بذر است.

اگر ابر رحمت تو بر من نمی‌بارد، حداقل اجازه نده که باد گرم و سوزانِ خشم تو، این نهال کوچک را بسوزاند؛ چرا که این گیاه کوچکِ عشق، پس از تحمل سختی‌ها و رنج‌های فراوان روییده است.

من در این باغِ عشق، همچون بلبلی وحشی و مست از بوی خوشِ گلِ وجود تو هستم. اگر صدایی و آوازی از من سر زده که هنجارها را رعایت نکرده، از سرِ مستی و بیخود شدن من است، نه از سرِ بی‌احترامی.