گزیده اشعار - غزلیات

عصر زیبایی یوسف به پایان رسیده و اکنون نوبتِ فرمانرواییِ زیبایی توست؛ تمامِ سرزمینِ دل‌های عاشق، اکنون تحتِ سیطره و حکومتِ جمالِ تو قرار دارد.

بسیاری از عاشقان در آرزوی رسیدن به اوجِ عشق، بر گردِ جایگاهِ تو می‌گردند، اما در حقیقت، اوجِ این عشق و طاقِ بلندِ ایوانِ زیبایی، همان جایگاهِ ویژه‌ی توست.

تو که فرمانروای مطلقِ ملکی، با ناز و کرشمه‌ات حکم بران؛ چرا که در دورترین نقاطِ قلمروِ عشق، حتی ضعیف‌ترینِ عاشقان (پروانه‌ها) نیز بندگانِ درگاهِ زیباییِ تو هستند.

آن موهای تاب‌دار و زنجیر‌مانندِ تو، هنوز هم گویی دامی برای جانِ من است و اندوهِ عشق را همچون زنجیری بر گردنِ روحِ من می‌افکند.

آن موهای تازه‌روییده بر چهره‌ات (سبزه) که زینت‌بخشِ باغِ زیباییِ توست، چنان طراوتی دارد که گویی هنوز از قطراتِ خونینِ جگرِ عاشق سیراب می‌شود.

می‌دانم که دستِ نیازِ من تا ابدیت و پایانِ روزگار هم که باشد، همچنان به دامانِ لطف و زیباییِ تو آویخته خواهد ماند و از آن جدا نخواهد شد.

اگر کرشمه و دلبریِ وحشی و بی‌پروا داری، نقص و تقصیری در آن نیست؛ هرچند شاید این جلوه‌ها در ظاهر پایین‌تر از مرتبه‌ی والایِ زیباییِ اصلیِ تو به نظر برسند.