گزیده اشعار - غزلیات

شنیدن خبر رفتن تو، درست مانند لحظه جدا شدن جان از بدنم برایم دردناک است؛ تو را به خدا نرو، چرا که اگر مرا تنها بگذاری، مسئولیت مرگ من بر عهده تو خواهد بود.

آرزو می‌کنم که روزگار هیچ‌گاه دستِ تو را از پناه ما جدا نکند؛ تو را به خدا نرود، چرا که من همچنان دستِ نیاز و التماس به دامان تو دارم و به تو وابسته‌ام.

به سرزمینی که در آن هیچ‌کس بویی از دوستی نبرده است، سفر نکن؛ اینجا جای تو نیست و مناسب حال تو نخواهد بود، بلکه این مکان تنها جایگاه دشمنان توست.

همین‌جا بمان و آرام بگیر، چرا که تمام پرندگان عالم، لانه و وطن اصلی خود را رها کرده‌اند و همگی در آرزوی رسیدن به گلستانی هستند که تو در آن حضور داری.

ای وحشی، تو چنان در آتش دوری از او گرفتار شده‌ای که هر زبانه این آتش، مانند برقی مهیب، تمام هستی و خرمن وجودت را به خاکستر تبدیل می‌کند.