گزیده اشعار - غزلیات

محبوبِ سنگدل من، در حالی که شمشیر به دست گرفته و دامن به کمر زده بود تا آماده‌ی کاری شود، به پا خاست. جانم فدای او که این‌چنین با قاطعیت و بی‌پروا، برای ریختنِ خونِ من و کشتنم اقدام کرده است.

غباری که از اثرِ سمِ اسبِ تو بلند می‌شد، آن‌قدر پاک و مقدس بود که فرشتگان آسمانی آن را چون سرمه‌ای گران‌بها بر چشمان خود می‌کشیدند.

هنگامی که زلف‌های سیاه و خوشبوی تو (که همچون خرمنی از مشک است) گرداگرد صورت ماهت نمایان شد، از جانِ سوخته و حساسِ من که چون خرمنی آماده‌ی سوختن بود، دودِ حسرت و عشق به آسمان برخاست.

هر سحرگاه که خورشید از افقِ گلستان (یا خاکسترِ شب) برمی‌آمد، برای من که از آتشِ عشق سوخته بودم، بستری نرم و راحت (همچون سنجاب) فراهم می‌کرد و آرامش‌بخشِ حالِ پریشانِ من می‌شد.