گزیده اشعار - غزلیات

خوارم کن و در عذابم بکش، چرا که لطف و عنایت تو حتی در این شرایط بر جان من ارزشمند است. همین خوار شمرده شدن در ظاهر، دلیلی است بر شرافت و عزتی که در باطن من نهفته است.

چشمی که فقط ظاهر را می‌بیند، تنها رنج و خارها را مشاهده می‌کند؛ اما وای بر او اگر می‌دید که در زیر این خارستانِ رنج، چه گلستان‌هایی از معانی و کمالات در وجود ما پنهان است.

تو ما را رها کردی و محبت و وفاداری به سوی تو رفت، اما غرور و بی‌نیازی تو همچنان با ما هم‌عهد و پیمان است و رهایمان نمی‌کند.

اگر بی‌اجازه و بدون رضایت تو به سوی تو آمده‌ام، از من دلگیر مباش؛ این کار از سرِ اراده‌ی من نبوده، بلکه گناه از پایِ ناخواسته‌ی من است که مرا به سوی تو کشانده است.

بر هستی من طلسمی از محرومیتِ درگاه تو بسته شده است؛ به طوری که هر چه غیر از وجودِ عاشقِ من است، همچون دیواری بلند و قفسی برای زندانِ من عمل می‌کند.

بی‌اعتنایی و دوری تو همچون داروی تلخی است که بلعیدنش دشوار است، اما این دقیقاً همان دردی است که درمانِ تمامِ آلامِ من است.

عقل با عشق و عاشق با نظم و سامانِ دنیوی دشمنی ذاتی دارند. کسی که در دنیای عشق به دنبالِ برنامه‌ریزی و نظم و سامان است، فردی بی‌خرد و وحشی (ناآشنا به آداب عشق) است.