گزیده اشعار - غزلیات

اگرچه خشم و عتاب محبوب همچون تیغی است که خون می‌ریزد و به قصد کشتن است، اما باید دانست که شمشیرِ بی‌اعتنایی و نادیده گرفتنِ عاشق، از آن تیغِ خشم نیز برّنده‌تر و دردناک‌تر است.

اگر دلِ من جرئت یافت و به سوی صلح و آشتی گام برداشت، به پشتوانه آن نگاه‌های مشتاقانه و پررغبتی بود که تو به سویم افکندی و مرا امیدوار کردی.

عاشقانِ حقیقی در راه عشق، مانند کودکانِ بیمار، بی‌طاقت و سست‌اراده‌اند؛ وگرنه راهِ درمانِ دردِ بی‌اعتناییِ محبوب بسیار ساده است و تنها دو روز پرهیز و دوری از او، آن را درمان می‌کند.

در بازی شطرنجی که تو پنهان از نظر، با من آغاز کردی، من شکست خوردم و مات شدم. اکنون به من بخند، چرا که شیوه بازیِ تو، در عین بی‌رحمی، بسیار دل‌انگیز و فریبنده است.

روز قیامت که همه محشور می‌شوند، دلِ من را که در بندِ آن زلف‌های زیبا و دلاویز تو گرفتار است، با زنجیر همان زلف‌ها به سوی محشر خواهند کشید.

جگر من از شدت درد آبله زده و از چشمانم اشک شور جاری است؛ زیرا بختِ سیاه و شوربختِ من، همانند نمک بر زخمِ جگرم پاشیده می‌شود و درد آن را دوچندان می‌کند.

به رقیب بگو که به عزت و جایگاه خود مغرور نباشد و آن را به رخ نکشد، چرا که در درگاهِ عشق، کسی که تنها به منزلتِ «پرویز» (پادشاهی و قدرت) متکی است، توانِ رقابت با عاشقِ «کوهکنی» (فرهاد) را ندارد.

اسب گلگون (اسب شیرین) به شوقِ رسیدن به فرهاد می‌تازد؛ تو صرفاً به این نگاه نکن که در ظاهر، عنان به عنانِ اسبِ شبدیز (اسب خسرو) حرکت می‌کند.

چشمانِ وحشی و پرخاشگر من، به واسطه اشک‌های خونین شکوفه داده است، اما با این وجود، همچنان در انتظار ثمر دادنِ آن نهالِ تازه رسته (محبوبِ نوجوان) است.