گزیده اشعار - غزلیات

بار دیگر نقشِ ابروی کسی در خیالم زنده شده است؛ گویی ماه‌ها یکی پس از دیگری می‌گذرند و پایان و آغازِ آن‌ها، تنها شاهدِ تکرارِ این اشتیاق در دلِ من هستند.

آن معشوقی که تازه در باغِ دلِ من ریشه دوانده است، اگرچه هنوز نوپاست و نهالی کوچک است، اما سراسر وجودش پر از میوه و ثمره‌ی عشق است.

روحِ من که پیش از این جز در قفسِ تنگِ تنهایی و هجران چیزی ندیده بود، اکنون همچون پرنده‌ای، بال‌گشوده و بر فرازِ ظرفِ شیرینی و شادیِ وصال پرواز می‌کند.

ای دوستان، بشتابید و به من که زخمیِ دیرینه‌ی عشقم، مژده دهید که طبیبِ دردِ من رسیده است و آماده‌ی درمانِ جراحتِ عمیقِ قلب و روحِ من است.

کسی که تنها به عیب‌جویی از من می‌پردازد، هنوز به آن مرتبه‌ی والایِ عاشقی نرسیده است که در آن، تمامِ توانایی‌ها در برابرِ عشق بی‌ارزش و تمامِ عیب‌ها، نشانه‌ی کمال و هنرِ عاشق شمرده می‌شوند.

بختِ من با وفاداریِ جوانان یار نیست وگرنه در این شهر، چه کسی پیدا می‌شود که در وفاداری، به پایِ من برسد؟

ای وحشی، تو که همیشه عاقبت‌اندیش و دوراندیش هستی، به آن سو مرو؛ چرا که آن نگاهِ پرشور و آشوبگر، راهی پر از خطر و بلا برای عاشقان است.