گزیده اشعار - غزلیات

تا یاد او را در دل زنده کردم، صدها آهِ پر از درد از جانم برخاست. گرمیِ خوی و خصلتِ او در دلم اثر گذاشت و همین حرارت، دلِ مرا چونان آتشی سوزاند و دودِ حسرت از آن بلند شد.

امشب در حالی که از صبحِ وصالِ تو دور بودم، نفسم را در سینه حبس کردم و اندوهگین شدم؛ زیرا آن یاری که به عهد و پیمان خود پایبند نبود، خیلی زود از بالینِ من برخاست و رفت.

دیشب در مجلس، با یادآوریِ عطر زلف او آهی از سرِ اشتیاق کشیدم؛ آهِ من آن‌قدر سوزان بود که در مجمر (ظرفِ آتش و اسفند) آتش افتاد و عود (چوبِ خوشبو) به دود نشست.

از نغمه و سرودِ دردناکِ من، در بزمِ او غوغایی به پا شد؛ به طوری که حتی سازِ نی نیز با دردِ من هم‌نوا شد و به ناله درآمد و از صدایِ ساز (رود) فغان بلند گشت.

اگرچه من، وحشی، از شدتِ رنج و غم خاک‌نشین و ناچیز شده‌ام، اما همچون گردبادی که از خاک برمی‌خیزد، دوباره با تمامِ توان برای رسیدن به کعبه‌ی مقصود و دیدارِ یار برخاسته‌ام.