گزیده اشعار - غزلیات

هیچ‌کس جان سالم از جادوی چشمان افسون‌گر تو به در نمی‌برد. ای کسی که ناز و کرشمه‌ات تمام جهانیان را به هلاکت کشانده است، دیگر چه قصد و نقشه‌ای برای دیگران داری؟

نمی‌دانم که این بار ای ابر رحمت، بر سر چه کسی می‌باری و به که عنایت داری؛ چرا که من می‌بینم در کمین‌گاه نگاهت، صدها تیر آماده برای شکار کردن نشسته است.

تو همچون همای سعادت هستی؛ خوشا به حال کسی که سایهٔ تو بر بام خانه‌اش می‌افتد و خوشا به آن بخت بلندی که پرواز تو به سوی اوست.

من چه گفتم؟ پناه بر خدا! تو آن‌قدر سرکش و مغرور هستی که هیچ‌کس نمی‌تواند با خیال راحت و در آرامش، در سایهٔ قامت بلند و سروگونه‌ات بیاساید.

من همان روزی که عشقِ خانه براندازِ تو به عمق جانم وارد شد و همه چیز را در درونم دگرگون کرد، به درگاهت دل بستم و بار سفر برای پیوستن به تو را بستم.

آن راز پنهانی که زیبایی تو در دل داشت، توسط «وحشی» آشکار و فاش شد. پس او را بکش که اشک و آهش همچون خبرچینی ماهر، اسرار تو را برملا کردند.