گزیده اشعار - غزلیات

بیت اول: دلت را از هرچه غیر از خداست پاک کن و همچون حباب از 'منیت' و خودخواهی تهی شو. بیت دوم: اگر به این مقامِ سبکی و رهایی از بندهای دنیوی برسی، همچون حباب که بر روی آب قرار می‌گیرد، تو نیز می‌توانی بر امواج مادیات مسلط شوی و به آرامش برسی.

بیت اول: کسی که به وصال حق رسیده و در او محو شده است، دیگر چگونه ممکن است به خودنمایی و ریا بپردازد؟ بیت دوم: همان‌طور که وقتی ماه با خورشید در یک‌سو قرار می‌گیرد، نور و هویت خود را در پرتو خورشید از دست می‌دهد، عاشق نیز در برابر عظمت معشوق، وجود مستقل خود را نفی می‌کند.

بیت اول: عاشق حقیقی در حریمِ جلوه‌گاهِ دوست، به هیچ اندیشه یا موجود دیگری اجازه ورود نمی‌دهد. بیت دوم: اگر در حالی که به خوابِ غفلت و راحت‌طلبی مشغول هستی، ادعای عاشقی می‌کنی، سخنی از عشق بر زبان نیاور؛ چرا که عشق با غفلت و آسودگی سازگار نیست.

بیت اول: تابش فیض و رحمت خورشیدگونه‌ی الهی بر همه ذرات عالم یکسان است. بیت دوم: با این حال، نتیجه یکسان نیست، چرا که هر چیزی باید 'جوهر' و استعدادِ لازم (قابلیت) را داشته باشد تا بتواند مانند سنگی که لعل ناب می‌شود، کمال یابد و اثر بپذیرد.

بیت اول: ای وحشی، اگر قطره‌ای از دریای بی‌کران رحمت پروردگار نصیبت شود، بیت دوم: آن‌چنان سبکی و کرامتی می‌یابی که می‌توانی به آسانی بر روی هوا گام برداری و از محدودیت‌های مادی عبور کنی، درست همان‌طور که ابر بر آسمان حرکت می‌کند.