گزیده اشعار - غزلیات

من به آن یارِ عهدشکن، امیدِ حمایت و همراهی داشتم، اما سرانجام تمام آن امیدها به ناامیدی و یأس ختم شد.

تا کی قرار است با توجه و وصال دادن به رقیبانِ من، به آن‌ها بها بدهی و آن‌ها را در چشم دیگران بزرگ کنی؟ ای جانِ من، این کار را نکن که این رفتار، خود مایه بی‌اعتباری و سبک شدنِ جایگاه توست.

آن‌همه صمیمیت و گرم‌گرفتنِ تو با بیگانگان و رقیبان را که دیدم، دیگر تعجبی ندارد که از شدتِ اندوه، همچون شمعی در حالِ گداختن و اشک‌ریختن باشم.

تو مرا با صد گونه خفت و خواری از پای درآوردی؛ آیا این همان معنایِ وفاداری است که تو می‌شناختی؟ گویی تو اصلاً تقصیری نداشته‌ای و من با این حالِ بد، هنوز از تو شرمسارم (کنایه از اوجِ فروتنی و شکستگیِ عاشق).

این شبِ تاریک و جانکاهِ اندوه، مرا از پا درآورده است. ای وحشی، آن روزهایِ شیرین و خوشِ گذشته را به یاد آر که آن یارِ نازنین، از سرِ مهر و دوستی، مرهمی بر زخم‌هایِ ما می‌نهاد و غم‌خوارِ ما بود.