گزیده اشعار - غزلیات

ای محبوب، چهره‌ی زرد و بیمارگونه‌ام از شدتِ اندوهِ دوری تو، به خون آغشته شده است. تو با این دردی که در جانم افکندی، مرا به نابودی کشاندی و در عین حال، نسبت به رنج و دردی که می‌کشم، کاملاً بی‌تفاوت هستی.

از تیغِ بُرنده و بی‌رحمی که از «آه» من برمی‌خیزد بترس. بهتر است هیچ‌کس با من سرِ ستیز نداشته باشد، چرا که درگیری با عاشقِ دل‌شکسته، عاقبتِ خوشی ندارد.

در آهِ سوزناکِ من، قدرتِ دگرگونیِ زیباییِ تو نهفته است؛ نفسِ سرد و گرمِ من (ناله و سوزِ درونم) این توانایی را دارد که بهارِ جوانی و زیباییِ تو را به خزانِ پیری و زوال بدل کند.

با این غرور و شتاب بر اسبِ قدرت مَتاز؛ پیش از تو کسانِ دیگری نیز این‌چنین مغرورانه تاختند، اما هیچ‌کدام نتوانستند به جایگاه و ساحتِ من در این وادیِ عشق برسند.

صدها بازیِ شگفت و اتفاقِ ناگوار رخ داد و سرنوشتِ بدی برایم رقم خورد؛ از همان لحظه‌ای که با تو آشنا شدم و گره خوردم، بختِ من در این قمارِ عشق واژگون شد.

وحشی، دیگر از حریمِ کوی تو و آن خانقاه یا میخانه‌ای که مأوای تو بود، دل‌زده شد و دست شست. اکنون ترکِ این دیار کردم تا ببینم تقدیر مرا به کجا می‌کشاند و روزی‌ام در کجا نهفته است.