گزیده اشعار - غزلیات

بخت و اقبال من چنان تیره و بد است که حتی کاه که باید جذب کهربا شود، از آن فرار می‌کند؛ درخت زندگی من نیز به‌جای آنکه برگ و میوه بدهد، خنجرهای تیز می‌رویاند که تنها عامل زخم‌خوردن است.

در زخم‌های عمیقِ جگرِ تکه‌تکه شده‌ام، به‌جای مرهم یا نمک که طبیب برای بهبود تجویز می‌کند، خرده‌های الماس ریخته شده است که درد را چند برابر می‌کند.

با وجود تمام این شرمساری و خواری که متحمل می‌شوم، همچنان استوار ایستاده‌ام؛ عجب رویِ پرتحمل و سرسختی دارم که هنوز زیر بارِ این‌همه مصیبت خرد نشده است.

کشتیِ عمر سنگین است و دریا ژرف و پرخطر و امواج سهمگین؛ ای ناخدا، برای اینکه غرق نشویم، پیش از هر چیز، رخت و اسبابِ ما را به دریا بریز تا کشتی سبک شود.

ای وحشی (خطاب به خود)، تو و دلت روزگاری پادشاهِ زمانه خود بودید، اما اکنون آتشِ خانمان‌سوزِ گلخن (کوره حمام)، تخت پادشاهی و عزت شما را به ویرانی کشیده است.