گزیده اشعار - غزلیات

در خانه‌یِ محزونِ اهلِ وفا، هرگز کسی در نمی‌زند؛ زیرا هیچ‌کس به سراغِ آن‌ها نمی‌آید و اگر هم کسی پشتِ در باشد و از او بپرسند که کیست، شاید پاسخ دهد که من آشنایم (که این خود نشان از غریبگی و دوری از همگان در آن فضای اندوهناک دارد).

این چه رفتاری است که این‌قدر زود می‌روی و یا این‌قدر دیر به سراغم می‌آیی؟ اکنون که پس از عمری انتظار به نزدِ من آمده‌ای، لحظه‌ای در کنارم بنشین و از شتاب بپرهیز.

کسی که در دریایِ عشق غرق شده است، هرگز به ساحلِ نجات نمی‌رسد؛ پس چرا بیهوده این‌همه تلاش و دست‌وپازدنِ بی‌فایده می‌کنی؟

گفته‌ای که هر جا مرا ببینی، مرا خواهی کشت؛ چه وعده‌یِ شیرینی داده‌ای، اما افسوس که به آن عمل نمی‌کنی؛ یعنی حتی مرگِ به دستِ تو نیز برای من آرزوست، اما تو حتی همین را هم دریغ می‌کنی.

وحشی با چهره‌ای غبارآلود و آشفته، همچون گردبادی از راه می‌رسد؛ این دیوانه‌ای که فکر و ذکرش در هواست و سرگشته‌یِ خیالاتِ خویش است، از کجا می‌آید؟