گزیده اشعار - غزلیات

من در گوشه‌ی عزلت و سختی، مانند کسی که در گلخن (آتشدانِ حمام) سکنی می‌گزیند، زندگی کردم تا با تحمل این ریاضت، غبارِ دلبستگی‌ها را از دلم بشویم و با بهره‌گیری از خاکسترِ این گرمابه، آینه‌ی جانم را صیقل داده و زلال کنم.

در نگاهِ آزادگان و عارفانِ حق‌شناس، دین‌داری واقعی در گروِ تظاهر و لباسِ خاص نیست؛ پس ای زاهد، با نمایشِ خرقه پشمینه‌ات به ما فخر‌فروشی مکن، چرا که حقیقتِ ایمان در ظاهرِ تو پنهان نیست.

من در دلم به اندازه‌ی ظرفیتِ وجودی‌ام، گنجینه‌ای از صبر و شکیبایی اندوخته بودم، اما انبوهِ اندوه و غم مانند لشکری بی‌رحم، به این دژِ قلب یورش برد و آن نقدینه‌ی گران‌بها را غارت کرد.

روزِ مرگم، دردِ دلم را بر خاکِ مزارم خواهم نوشت و ثبت خواهم کرد، زیرا در این جهانِ بی‌وفا، کسی را نمی‌یابم که محرمِ اسرار باشد و بتوانم غمِ دیرینه‌ام را با او در میان بگذارم.

اگر با کشتنِ من، کینه و خشمِ سرکشی که در سینه‌ات داری فرو می‌نشیند و آرام می‌گیری، من خونِ خویش را بر تو حلال می‌کنم؛ پس شمشیرِ کینه را برگیر و به کار آر که رضایتِ تو بر جانِ من مقدم است.