گزیده اشعار - غزلیات

قلب من پیش از این سرشار از صبر و شکیبایی بود، اما عشق که خصلتش ویران کردنِ اساسِ خانه است، در همان گام نخست، آن سرمایه‌ی صبرِ مرا به آتش کشید و نابود کرد.

چه نام آن را آتش بگذاری و چه آن را وصالِ محبوب (قرب) بنامی، در نهایت نتیجه یکی است؛ زیرا نزدیک شدن به محبوب، دقیقاً مانند نزدیک شدن پروانه به شمع است که جز سوختن و خاکستر شدن، سرانجامی ندارد.

هر سخن و ماجرایی در این عالم به سرانجامی می‌رسد و تمام می‌شود، جز حدیث عشق؛ زیرا در طول تاریخ همگان از آن سخن گفته‌اند اما این افسانه همچنان بی‌‌پایان و ناتمام باقی مانده است.

انسان‌های آزاده چنان از تعلقات دنیوی رها هستند که حتی اگر روزگار و فلک، تمامی بنیاد این دنیای ویرانه را براندازد و نابود کند، هیچ غباری از این حوادث بر دامن آنان نمی‌نشیند.

نوشیدنِ شرابِ عشق (که بسیار سنگین است) کار هر کسی که ظرفیت و تحملِ روحیِ کافی ندارد، نیست. برای چشیدن این پیمانه، باید روحی سرکش، شوریده و مجنون‌وار (مانند وحشی) داشت.