گزیده اشعار - غزلیات

در اوجِ تب و رنجِ عشق، هیچ‌کس به سراغ من نیامد و احوال مرا نپرسید؛ تنها دودِ آهِ سردم بود که راهِ نفسم را بست و مرا در تنگنا قرار داد.

من از شدتِ اندوهِ دوری تو، سرم را به سنگ می‌کوبم، در حالی که تو با دیگران بزمِ شادی داری؛ همین بی‌توجهی و سرزنشِ تو در میانِ عاشقان برایِ ناامیدی و شکستنِ دلِ من کافی است.

آن روز که از اندوهِ دوریِ تو (که همچون کاروانی در حالِ کوچ هستی)، جان بسپارم، همان صدایِ زنگِ کاروان که خبر از رفتنت می‌دهد، برای عزاداریِ من کافی خواهد بود.

از بس که از اندوهِ تو سینه‌ام را چاک داده‌ام و این زخم‌ها به هم پیوسته‌اند، می‌ترسم که روحم از این شکاف‌ها همچون پرنده‌ای از قفسِ تنم بگریزد و پرواز کند.

ای وحشی! اگر در بساطِ زندگیِ من نصیبی از شادی و خوشی وجود داشت، این‌گونه از شدتِ غم و حسرت، مانند مگسی که دست بر سر می‌مالد، دچارِ درماندگی و تحیر نمی‌شدم.