گزیده اشعار - غزلیات

برای بختِ نزار و ضعیفِ من، هنوز کورسوی امیدی باقی است؛ ای محبوب، با یک قدم برداشتن و یک نشانه، این منتظرِ وصال را جانی تازه ببخش.

گوشه‌نشینیِ من در اوج ناامیدی، مرا از آسیب‌های روزگار در امان نگه داشته است؛ همان‌طور که قفس برای پرنده‌ای که بال و پرش شکسته، پناهگاهی امن در برابرِ خطراتِ بیرونی است.

آن قطره از شرابِ وصلِ تو کجاست تا این خاکِ خشکیده و کویریِ امیدِ مرا نمناک و زنده کند؟ تا بتوانم با آن رطوبت، شکافِ عمیقِ میانِ خود و تو را وصله کنم و به جدایی پایان دهم.

نیمه‌شب‌ها روح و جانم همچون نگهبانی بر درگاهِ خلوت‌خانه‌یِ دلم نشسته و با خیالبافی، منتظرِ شنیدنِ صدای پای توست.

من که چنین تشنه‌ی دیدارِ تو هستم، آبِ زندگانیِ خضر به چه کارم می‌آید؟ این عطشِ شدید با هیچ آبِ دنیوی، حتی آبِ حیات، فرو نمی‌نشیند.

دلم که فریفته‌ی زیباییِ تو شده، اکنون محفلی برای افسوس خوردن است و در هر گوشه‌ی آن، آرزوهای دست‌نیافتنی و محال، انجمنی تشکیل داده‌اند.

منِ وحشی که در برابرِ شکوهِ تو مبهوت مانده‌ام، دیگر توانِ سپاسگزاری برای وصال را ندارم؛ ای چشمانِ حیرت‌زده‌ام، شما به جای زبانِ لال و بسته‌ام، از یار عذرخواهی کنید.