گزیده اشعار - غزلیات

نمی‌توان معشوق را از دوست داشتنِ دیگران منع کرد، زیرا هر انسانی (و از جمله معشوق) طبیعتاً جذبِ کسی می‌شود که به او مهر می‌ورزد و ستایشگرِ اوست.

هر نگاهی که معشوق به سوی کسی می‌افکند، دلیلی دارد و حاکی از غرضی است؛ چرا که عشق به‌خوبی با آداب و رسومِ رفتار در عالمِ عاشقی آشناست.

اگر رقیب می‌خواهد بداند عشق چیست، باید وضعیتِ مرا معیار و قیاسِ خود قرار دهد و ببیند که چگونه منِ بیچاره در این راه، عمر و روزگارِ خود را تباه کرده‌ام.

شکارِ زخمی (تیرخورده) قطعاً برای فرار تلاش می‌کند، اما من که از قبل با تیرِ نگاه تو از پای درآمده‌ام و در آستانه‌ی فنا هستم؛ پس ای شکارچی، برو و به دنبال شکارِ دیگری باش.

به‌خاطرِ عهدشکنی‌های پی‌درپیِ تو، نوعِ اخلاص و یک‌رنگیِ من نسبت به تو تغییر کرده است؛ من دیگر آن‌قدر سفیه نیستم که بخواهم با سوختن در آتشِ بی‌مهریِ تو، ارزش و عیارِ وجودیِ خود را از بین ببرم.

شرابی که در پیمانه‌ی توست، تفاوتِ چندانی با شرابِ دیگران ندارد؛ بنابراین ما دیگر نیازی به تو نداریم و عطش و خمارِ خود را از منبعی دیگر سیراب خواهیم کرد.

ای وحشی، کار از کار گذشته است؛ پس اکنون باید با تکیه بر صبر، بنایِ سست و ناپایدارِ تحملِ خود را محکم کنی و از فروپاشیِ درونی جلوگیری کنی.