گزیده اشعار - غزلیات

به کار دل من با این‌همه مهربانی‌های مکرر و بیهوده، اهانت مکن؛ همین که جفای خود را نثار من می‌کنی، برای من کافی و از سر لطف است.

آن مهربانی که مرا نازپرورده و بدعادت می‌کند، به کار روح من نمی‌آید؛ برای این طبع غم‌زده و دردمند، همان اسبابِ دشمنی و کینه‌ورزی را فراهم کن.

اگرچه سیلِ بلایِ تو (حتی اگر مثلِ بخت و اقبال هم باشد) به سویم سرازیر شود و به من برسی، باز هم این ویرانه ی قلبِ درویش را با کشتیِ وجودت در هم می‌کوبی و نابود می‌کنی.

در مذهبِ عشقِ بتان (معشوقان)، نباید به کافرِ عشق که از دینِ عقل برگشته است، رحم کرد؛ باید او را بدون هیچ جرمی سوزاند و من خود فتوای این آیین را صادر می‌کنم.

عشقِ تو خراشی بر سینه من ایجاد کرده است؛ پس سخن از مرهم و دارو مگو. اگر واقعاً قصدِ توجه به من را داری، کاری کن که این زخم عمیق‌تر و چرکین‌تر شود.

اگر قرار است با نگاهت همچون نیشِ زنبور بر دلم زخم بزنی، بگذار که از چشمانت زهر بریزد؛ من چنان افیونِ حیرتِ عشق را چشیده‌ام که دیگر رنجِ نیش زدن‌های تو را حس نمی‌کنم.

ای وحشی، به آن پادشاه (محبوب) بگو که وقتی از تو دور افتادم، گهگاهی به یاد من باش و تاریخِ زندگیِ خوبان و عاشقانی که در عهدِ تو زیسته‌اند را مرور کن.