گزیده اشعار - غزلیات

قیمتِ عشوه و نازِ خود را بالا ببر و آن را ارزان‌فروشی نکن؛ قدرِ نازِ خود را بدان و آن را بی‌ارزش مکن.

اگرچه در نگاهِ تو، من نیز در شمارِ اغیار و رقیبان دیده می‌شوم، اما حقیقتی بزرگ نهفته است: تفاوتِ بسیاری میانِ مردمِ عادی و فاقدِ درکِ عشق با عاشقِ بلندمرتبه و ممتاز وجود دارد.

کاری نکن که شکارشدگانِ تو به نادانی‌ات بخندند و تو را مسخره کنند؛ چرا که استفاده از بازِ شکاری برای شکارِ پشه، نشانه‌ی بی‌خردی است و باید باز را از این کارِ حقیر بازداری.

اینکه شیرین‌سخنی چون تو بخواهد با شیرینیِ خود مگسان را به دام اندازد، کارِ بیهوده‌ای است؛ به جای این دامی که برای افراد پست پهن کرده‌ای، به دنبالِ صیدِ مرغی باش که در آسمان‌های بلند پرواز می‌کند.

حیف است که تواناییِ یک تیراندازِ ماهر صرفِ شکارِ گنجشک شود؛ به جایِ آن، تیرِ خود را برای صیدِ سیمرغ (که نمادِ بزرگی و دشواری است) نگه دار و تیراندازی را با زدنِ هدف‌های کوچک، بی‌ارزش مکن.

تسخیر کردنِ یک دهِ ویران، کارِ پادشاه نیست؛ حیف است که زیباییِ خود را صرفِ کارهای کوچک کنی، بلکه باید با این شأن و شوکت، جهانی را مسخّر کنی.

ای وحشی! زبان در کام بکش و سکوت پیشه کن؛ این همه پرسش و عتاب و دل‌پردازی برای چیست؟ بیش از این به طبعِ سخن‌پردازِ خود اجازه نده که در حضورِ محبوب، این‌گونه گستاخانه سخن بگوید.