گزیده اشعار - غزلیات

برخیز و با ناز و کرشمه، اندام دلربای خود را به نمایش بگذار و با قامت بلند و رعنای خویش، جایگاه و ارزشِ ناز کردن را به اوج برسان.

ای معشوقی که کار و بارت عشوه و دلبری است، بیا که در حالی که مست و خراب هستی و دست‌افشانی می‌کنی، جلوه جمال تو باعث شود تا نقاب از چهره مدعیان دروغین و پنهان‌کاران برداشته شود.

وقتی شعله جمال تو پرتو می‌افکند و زیبایی‌اش را آشکار می‌سازد، ادعای شمع که با زبانِ درازِ خود فخر می‌فروشد، خاموش و بی‌اثر می‌شود و در برابر فروغ تو، دیگر جایی برای خودنمایی ندارد.

تنها نگاه کردنِ آن مژه‌های تو، جهانی را با همان غمزه و کرشمه‌اش از پا درآورده و کشته است؛ وای به حال ما اگر بخواهی از چشمانِ کرشمه‌سازت برای کشتنِ بیشتر استفاده کنی.

دیگر از بی‌توجهی و تغافلِ تو خسته شده‌ام و کارم به پایان نرسیده و تباه شده است؛ پس اجازه بده که چشمانِ نیمه‌باز و خمارت، نیم‌نگاهی به من بیندازند.

وقتی به اهلِ صومعه و زاهدانِ عبادت‌کار وعده دیدار می‌دهی، آن‌ها چنان در راهِ انتظارِ تو غرق می‌شوند که نمازِ خود را فراموش کرده و آن را از دست می‌دهند.

من «وحشی»‌ام که سبک‌بار و تندرو در راهِ عشق سفر می‌کنم و مقصد من، خانه کعبهٔ عشق است و در این سفر، اشک و ناله‌های من، کاروانِ نیاز و تمنای مرا همراهی و هدایت می‌کنند.