گزیده اشعار - غزلیات

تا چه زمانی باید این سوز و حرارتِ سینه و تاب‌وتوانِ از دست رفته را در دل پنهان کنم و فرو ببرم؟ ترجیح می‌دهم این جانِ بی‌قرار و ناآرام را به قعر دوزخ بیفکنم تا از این عذابِ پنهان خلاص شوم.

عشقِ جهنم‌گونه، عیب‌جویان و نصیحت‌گران را به سراغ من فرستاده و آنان با کلامشان، صدها بلا و رنج را بر جانِ من و دلم گماشته‌اند.

اگر اشتیاق و نیروی عشق، این‌گونه با تازیانه بر جانِ من بکوبد، به‌زودی صبر و شکیباییِ سخت‌کوش را از پای درخواهد آورد و عنانِ اختیارش را از دست او خواهد ربود.

آن معشوقی که از سرِ بی‌توجهی، تیرِ نیمه‌رهاشده‌ی جفا را به سویم می‌افکند، ای کاش به‌جای این نیمه‌کاری، تیرش را کامل رها می‌کرد و تکلیف مرا با عتابی قطعی روشن می‌ساخت.

این لشکرِ خیالِ کیست که این‌گونه از دروازه‌ی چشمانم وارد می‌شود و اهالیِ خلوتِ خوابِ مرا این‌چنین با خود می‌برد و بیدار می‌کند؟

آه من که پاسدارِ جمالِ معشوق است، از درونم می‌جهد؛ زنهار که بادِ تند و سردِ آهِ من می‌تواند حتی مشعلِ درخشانِ خورشید را واژگون و خاموش کند.

ای وحشی! تویی و اشک‌های حسرت و گرمایِ سوزانِ بیابانِ عشق؛ گویی تمامِ آبِ چشمانِ پُرآبِ تو، رهسپارِ سرابِ امیدهایِ واهی است و به جایی نمی‌رسد.