گزیده اشعار - غزلیات

ای محبوب، چه مدت است که از سفر بازنگشته‌ای؟ دیگر بس است، بازگرد. آن‌قدر مشتاق دیدارت بودم و در آتش دوری سوختم که دیگر توانی برایم نمانده است؛ کجایی که بیایی؟

دوری تو کار مرا به جایی رسانده که نزدیک است از غصه بمیرم. اگر هنوز هم قصد داری با بی‌مهری و خونریزی، مرا از پای درآوری، پس لااقل بیا تا با دیدنت بمیرم.

تو با من پیمان بسته بودی که برگردی و مرا با عشق خود بکشی (یعنی مرا در بند خود کنی)؛ اکنون زمان آن است که به این وعده عمل کنی و با حضور خود، لطفی به من داشته باشی؛ پس بازگرد.

تو رفتی و دیگر بازنگشتی و من در نبود تو از زندگی بیزار شده‌ام. ای جانِ جانانِ من، چرا با من این‌قدر بی‌رحم و سنگدل هستی؟ بازگرد.

ای وحشی، اگرچه به خاطر اینکه از آن کوچه رفتی، مستحق صد نوع رنج و جفا هستی، اما با این حال از تو می‌خواهم که بازگردی.