دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات بازتاب‌دهنده‌ی دردی عمیق از ناهماهنگی میان عاشق و معشوق است. شاعر از بی‌تفاوت بودن و سنگ‌دلی معشوق گله‌مند است و معتقد است که رنجِ عشق، ثمره‌ی دلِ نرم، پذیرا و مهربانِ عاشق است؛ اگر او نیز همچون معشوق، سنگ‌دل و بی‌اعتنا بود، هرگز اسیرِ زیبایی و گیراییِ او نمی‌شد.

شاعر در ادامه‌ی این دلتنگی، آرزو می‌کند که کاش جایگاه‌ها تغییر می‌کرد تا معشوق، سوز و گدازِ این دلِ عاشق را درک می‌کرد، یا کاش او نیز همچون معشوق، از این بارِ سنگینِ عشق رها بود و چنین رنجی را متحمل نمی‌شد. این کلام، تجلیِ اشتیاق برای رسیدن به درک متقابل در فضایِ سرد و بی‌روحِ عشقِ یک‌سویه است.