دیوان اشعار - رباعیات

این سروده، توصیفی است از زیباییِ ویرانگر و پرهیاهوی معشوق، که در عینِ بی‌اعتنایی و گریزان بودن از عاشقان، سرچشمه‌ی فیض و روزیِ معنوی برای آنان است. شاعر با تصویرسازیِ دقیق از گیسو و نگاهِ محبوب، تقابلِ میانِ سردیِ رفتارِ او و تأثیرِ عمیقِ وجودِ او بر دلِ مشتاقان را تبیین می‌کند.

فضا و لحنِ کلیِ اثر، سرشار از ستایشِ توأم با شکوه از زیباییِ مسحورکننده‌ی معشوق است؛ محبوبی که با یک نگاه، قیامت به پا می‌کند و با گیسوانش فضا را معطر می‌سازد، اما در عین حال با ناز و دوری، عاشقان را به چالش می‌کشد، غافل از آنکه همان ذراتِ ناچیزِ وجودش که از سرِ بی‌توجهی دور می‌ریزد، مایه‌ی حیات و روزیِ جانِ عاشق است.