دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات درونمایه‌ای از حکمت و زهد را به تصویر می‌کشند. شاعر مخاطب را به نکوهش دلبستگی‌های دنیوی فرا می‌خواند و بر این باور است که تلاش‌های بی‌وقفه برای کسب مال و مقام، زمانی که سرنوشت و رزق مقدر، تغییرناپذیر است، تنها موجب فرسودگی جسم و جان می‌شود.

پیام اصلی اثر دعوت به قناعت، گوشه‌نشینی از هیاهوی جهان و دستیابی به آرامش درونی است؛ چرا که رزق آدمی پیش از این تعیین شده و رنج کشیدنِ بیش از حد، تأثیری در افزایش آن ندارد.