دیوان اشعار - رباعیات

این ابیات به توصیف حالِ درونی عاشقی می‌پردازد که دل و جان خویش را یکسره تسلیم قلمرو عشق کرده است. درون‌مایه‌ی اصلی شعر، پذیرش آگاهانه‌ی رنجی است که از عشق برمی‌خیزد؛ گویی عاشق می‌داند که این درد، نه یک مصیبتِ بیرونی، بلکه نتیجه‌ی انتخابِ درونیِ خود اوست.

در بخش دوم، شاعر از پرده‌برداری از رازِ دل سخن می‌گوید. او اشاره دارد که اگر حجاب‌های ظاهری کنار برود، همگان خواهند دید که این رنج و سختی، در حقیقت پرورش‌دهنده‌ی روح عاشق بوده و قلب او را در مکتب عشق، نازپرورده و لطیف بار آورده است.